در جهانی که به سر می بریم، فن آوری دیجیتال به بخشی لاینفک از زندگی روزمره ما تبدیل شده است؛ بیشتر ما بعد از بیدار شدن از خواب اولین کاری که می کنیم چک کردن موبایل است، در طول روز با لپ تاپ، آی پد و تلویزیون مشغولیم و پیش از خواب باز هم به سراغ گوشی هایمان می رویم؛ رویه ای که محققان علم دیجیتال و روانپزشکان به آن “اعتیاد دیجیتال” می گویند.

روزنامه نیویورک پُست با انتشار مقاله ای به قلم دکتر نیکولاس کارداراس با عنوان”چگونه اعتیاد به صفحه نمایش ابزارهای دیجیتالی، کودکان را به معتادانی روانی تبدیل می کند؟”  ضمن اشاره به تبعات بسیار مخرب وابستگی اطفال و خردسالان به فن آوری دیجیتال، نوشت: بسیاری از والدین با انگیزه های مختلف (چشم و هم چشمی، محبت کور، بازکردن کودک از سر خود، آموزش  و ….) بستری را برای فرزندانشان مهیا می کنند که جز اختلالات روانی دراز مدت، هیچ تاثیر مثبت دیگری در پی نخواهد داشت.

نگارنده مقاله با تاکید بر این نکته که “حتما دلیلی وجود دارد که اکثر والدین محدود کننده تکنولوژی، خود از دست اندرکاران و برنامه نویسان فن آوری هستند ” می نویسد: استیو جابز در استفاده از تکنولوژی در خانه توسط فرزندانش بسیار سخت گیر بود، مهندسان و مدیران دره سیلیکون (Silicon Valley) کودکانشان را به مدرسه هایی با ممنوعیت استفاده از تکنولوژی می فرستند و جالب تر اینکه سرگی برین و لَری پِیج -موسسان گوگل و جیمی وِلز -خالق آمازون و ویکی پدیا در مدارسی تحصیل کرده اند که استفاده از فن آوری دیجیتال در آنها ممنوع بوده است.

این در حالی است که اکثر والدین از تاثیرات منفی این ابزارهای تکنولوژیک بر زندگی کودکانشان آگاهند. آنها سیر نزولی تمایل فرزندانشان به ورزش، طبیعت و مطالعه را می بینند و پرخاش، عصبانیت وصف ناپذیر، کلافگی، رخوت و بی تفاوتی شان را در نبود تلفن هوشمند و یا آی پد، درک می کنند.

اما مشکل واقعاً بسیار بغرنج تر از آن است که ما فکر می کنیم:

به لطف تحقیقات جامع متخصصان مغز و اعصاب، اکنون می دانیم که آی پد، تلفن هوشمند و کنسول های بازی (ایکس باکس  و PS) نوعی “ماده مخدر دیجیتال” هستند که مستقیما بر قشر فوقانی مغز (قسمتی از مغز که اعمال اجرایی ما همچون ایجاد انگیزه را کنترل می کند) تاثیر می گذارند؛ و این دقیقا همان کاری است که “کوکائین” با مغز می کند.

به بیان دیگر تکنولوژی به اندازه ای تحریک کننده است که سطح دوپامین ترشح شده از مغز بالا می برد. در اصل مغز به حدی دوپامین ترشح می کند که تقریبا بیشتر انتقال دهنده های عصبی با “احساس شادی” درگیر می شوند.

در اینفوگرافی زیر به بیان این مسئله می پردازیم.

هروئین دیجیتالی